Í þeirri orrahríð sem nú sendur er íslenskri þjóð sýndur óhugnanlegur yfirgangur og lítilsvirðing. Vikum saman eru fjölmiðlarnir fleytifullir - opna eftir opnu í blöðunum, fréttatímar útvarpa, fréttir og samræðuþættir sjónvarpsstöðvanna - allir þessir fjölmiðlar sem beint er að öllu landinu - fleytifullir af áróðri, karpi og persónulegu skítkasti sem er gersamlega óviðkomandi miklum meirihluta landsmanna. Þetta efni er viðkomandi um það bil fjórðungi Íslendinga, kjósendum í kaupstaðnum Reykjavík, en kemur hinum þremur fjórðungum landsmanna lítið sem ekkert við. Sandkassaleikur tíu til tuttugu Reykvíkinga veður af þvílíkum mætti yfir fólk sem ekkert ill á skilið að það sem eru sannanlega stórmál á Ísafirði, í Öngulsstaðahreppi, á Hellu eða í Fjarðabyggð fær ekki rúm í þessum fjölmiðlum, sem þykjast vera á landsvísu.

Það er illt að vera Íslendingur og veða að þola það líka á þennan hátt að þjóðarbrotið innan borgarmúranna valti yfir meirihluta landsmanna eins og það sem innan þessara múra er sé merkilegra en allt hitt. Fjölmiðlarnir ættu að hafa manndóm og vald til að brjótast undan þessu ofurvaldi áróðursmeistara og sýna rétta mynd af því landi sem við lifum í. Og það land er EKKI eingöngu Reykjavík. Og ekki heldur eingöngu Reykjavík og næsta nágrenni.

Sent Morgunblaðinu 9. maí 2002