Að heimsækja Siglufjörð

Siglufjörður hefur löngum verið fjölsóttur staður. Á síldarárunum, þegar höfðatala Siglfirðinga var bæjarbúar nútímans sinnum tveir og aðkomufólk í síldarvinnu í hundraðatali til viðbótar, sló hið íslenska hjarta hvað hraðastan takt. Og kunnugir segja sumir að heilu hverfin í Reykjavík séu grundvölluð á þeim arði sem af allri þeirri vinnu hlaust.

Svo kvaddi silfur hafsins, plönin tóku að sökkva og fúna, braggarnir að veðrast og hrynja og fólk flutti burt. Í stað þess að lifa og nærast á síld, söltun og bræðslu, urðu þeir sem eftir voru að snúa sér að hversdagslegum störfum, einkum fiski, en síld var náttúrlega langt yfir slíka dýrategund hafin. Þetta þóttu daprir tímar. Þeir urðu fáir sem áttu leið til Siglufjarðar.

Síðar tók dæmið að snúast við, smátt og smátt. Það komst í almæli að það væri þess vert að koma til Siglufjarðar, jafnvel þótt ekki væri nema í stuttar heimsóknir. Og þetta mun hafa farið í vöxt. Fjöldi manna hefur lagt þangað leið sína um nokkurra ára skeið til að lyfta sér upp um verslunarmannahelgina. Kunnugir segja líka að reglubundnar heimsóknir burtfluttra Siglfirðinga séu orðnar stór þáttur í lífinu í bænum. Á hverju ári hópist þangað árgangar til að minnast þess að enn einn tugur ára ævinnar er liðinn, aðrir fagni því að hafa fermst fyrir svo og svo mörgum áratugum, og gera má því skóna að eitt og eitt ættarmót slægist með. Þar við bætast hópar, stórir og smáir, sem gera sér erindi til Siglufjarðar þótt ekki sé að neinu slíku tilefni sem reyrt er átthagaböndum.

 

 

Sumarferð í vetrarkulda

Þann 7. júní á síðasta ári fóru kennarar við Menntaskólann á Akureyri í vorferð, sem þeir kalla svo og hafa farið slíkar mörg undanfarin ár. Það féll í þetta sinn í skaut undirrituðum og Höllu Sigurðardóttur frá Dalabæ, sem er bókavörður við skólann, að skipuleggja vorferðina. Okkur þótti einhvern veginn borðleggjandi að renna hringinn, um Skagafjörð til Siglufjarðar og til baka um Ólafsfjörð. Það háttaði hins vegar svo til á þessum sumardegi að það var norðan-kaldaskítur og hríðarhraglandi og Lágheiðin ófær. Við fórum eigi að síður af stað, ókum sem leið lá og áðum á Hofsósi og í Lónkoti og gengum niður að tóttum Dalabæjar. Síðan opnaðist okkur sýn til Siglufjarðar. Hólshyrnan blasti við og bærinn reyklaus, ef frá er talin mikil æfing slökkviliðsins, sem við urðum næstum þátttakendur í.

Ekki viðraði til útiveru, en ég hafði búið svo um hnúta að við færum fyrst í kirkju og svo á safn en lykjum dvölinni með kvöldverði á hóteli. Allt fór það eftir nótum.

Í kirkjunni tók séra Bragi á móti þessum ferðahópi með mikilli hlýju og gestrisni, lýsti kirkjunni og sagði sögu hennar í ágætu ávarpi. Þá hafði Hermann meðhjálpari komið því í kring fyrir okkur að Antonia kom hlaupandi úr barnaafmæli og lék fyrir okkur af einstakri list á orgelið nýja. Síðan var safnaðarheimilið á kirkjuloftinu skoðað gaumgæfilega og Óli Blöndal kryddaði heimsóknina loks með fáeinum skemmtisögum og vísum.

 

 

Þar sem síldarárin lifa

Úr kirkju fórum við á Síldarminjasafnið þar sem Örlygur renndi með hópinn eina bunu í gegnum síldarævintýrið. Þarna er öllu svo haganlega fyrir komið að engu er líkara en skroppið hafi verið í pásu. Og undirritaður fékk yfir sig holskeflu af bernskuminningum við það eitt að stinga fingrunum ofan í poka af þessu rauða ilmsterka dufti sem eitt verðskuldar það í veröldinni að fá að heita krydd. Og uppi á miðhæðinni og ofar, í íbúðum fólksins, er síldarsagan betur sögð en margan órar fyrir. Því þarf ég ekki að lýsa nánar, Siglfirðingar hljóta allir að hafa grandskoðað þetta merkilegasta og aðgengilegasta atvinnusögusafn landsins. Þarna í hlýjunni fengum við góðfúslega leyfi til að taka upp nestið, sem samkvæmt áætluninni átti að njóta í lautu handan við fjörð í síðdegissólinni. Sólin var ekki viðlátin. Það næddi úr norðri og Ína fékk tækifæri til að skoða hina hliðina á kennurunum sínum.

Eftir ökuferð yfir á Ás, þar sem sýna mátti fjallahringinn, benda á Skarðið og Skálina, var haldð á Hótel Læk og þar var okkur borin hin besta lambasteik með ágætu viðbiti, ljúffengur verður sem hver getur verið fullsæmdur að.

Enda þótt okkur Höllu hafi ekki tekist í þetta sinn að sýna fólkinu þann Siglufjörð þar sem ævinlega er sólskin á sumrin og hitinn fer varla nokkru sinni undir 20 stig og andi vindur er hann úr suðri, var það mál allra sem þessa ferð fóru að hún hefði tekist afar vel. Þakklátir ferðalangar luku upp um það einum munni að á Siglufirði væri margt að sjá merkilegt og hitt væri ekki síðra, að Siglfirðingar kynnu svo um munaði að taka á móti gestum. Það þótti okkur Höllu gott að heyra, og það er engin ástæða til að við höldum því bara fyrir okkur.

Bestu kveðjur

Sverrir Páll