Vorið og fjaran
Sigling Vor
Einhven veginn svona var þetta. Sviðið var fjaran við flóðgarðinn og út með ströndinni, út fyrir Shellbryggjuna, alla leið út að Bakka. Leikendur úr Villimannahverfinu og úr hópi Bakkaguttanna. Dag eftir dag og kvöld eftir kvöld eftir að bjart var orðið og hlýtt og sjórinn silfurtær.
Dagurinn var tekinn snemma. Einhver útvegaði bárujárnsplötu. Annar kom með tvær vænar, stuttar spýtur. Naglar. Kannski hamar, en ef hann vantaði var nóg af grjóti sem barefli. Kannski var ekki allt vel fengið, en það var fengið.
Og smíðin hófst. Platan var slegin til, mótuð í ávala rennu. Endarnir voru sléttaðir eins og unnt var og platan tekin þar saman. Spýtunni brugðið á milli og neglt vandlega. Þar var komið stefni og þar var kominn skutur. Svolítil fjöl sett í botninn, sæti fyrir ræðarann. Svoleiðis gerðum við kajakana. En þeir urðu að vera þéttir.
Ævinlega hafði einhver tök á að útvega það sem við kölluðum stálbik. Tinnusvart og grjóthart. Mig minnir að það hafi verið ættað úr verksmiðjunum. Smámoli var settur í blikkdós, hún á eld milli steina í fjörunni og rjúkandi bráðnu bikinu hellt í samskeytin þar sem spýta og plata mættust. Pottþétt. Og ef naglagöt voru á plötunni var bikflís stungið í munn, japlað á þessu í góða stund uns það var lint sem gúmmí og klesst í götin. Pottþétt en ekkert sérstaklega bragðgott.
Enginn er bátur án ára - en Trésmíðaverkstæði Sveins og Gísla innan seilingar. Þar mátti fá stöng fyrir ár og krossviðarspjöld fyrir blöð á hana. Fáeinir naglar til viðbótar og kajakinn tilbúinn til ferðar. Og sjaldnast hafði nokkur tíma til að fara heim í mat.
Á lognkyrrum kvöldum voru farnar ævintýraferðir með fjörunni. Sumir fóru út að Shellbryggju. Þeir hugmeiri reru lengra út með ströndinni, jafnvel út fyrir Bakka. Stundum komu ræðararnir þurrir í land. Kajakarnir voru svo lágbyrtir að þeir þoldi ekki velting og því síður öldu. Ef einhver hallaði sér ógætilega gat fleyið fyllst af sjó og steinsokkið. Stundum urðu árekstrar með sömu afleiðingum. Þá var eins gott að vera ekki kominn út á mikið dýpi, ekki síst ef maður átti eftir fara á sundnámskeið.
Heima sátu mömmurnar og höfðu áhyggjur. Sumar komu niður í fjöru og létu ófriðlega. Eða þá að pabbarnir væru sendir að sækja þessi börn sem þeir áttu nú allt í einu og báru ábyrgð á.
Ár eftir ár nokkur svona kvöld, ungviðið tók frumskrefin í sjómennskunni - síðan fjaraði þetta út og önnur áhugamál urðu ofan á. Svo kom síldin og sjórinn gruggaðist.
Sverrir Páll
(Ljóðið er úr bókinni Þú og heima sem kom út 1988)