Það eru engar ýkjur að segja að kennararnir við skólann eru litríkur hópur en ef við skoðum skólaspjöldin á göngunum í Gamla skóla sést líka að flestir starfa þeir lengi við skólann og sumir mjög lengi. Það er hægt að fylgjast með þessu í efstu línunni, því lengri starfsaldur kennara þeim mun nær miðjunni færast þeir. Og þar sést líka hártíska liðinnar aldar. En það er annað mál og átakanlegra.

Einn þessara kennara sem hefur verið að þokast inn undir miðjuna er Sverrir Páll, íslenskukennari, en hann er líka ritstjóri Vefs MA. Karlinn sem er að reyna að athuga hvernig hægt er að nota farsíma í skóla og námi. Sem á það til að tala um hvítlaukssteik í miðri stafsetningaræfingu eða lýsingu á hjónabandi Njáls og Bergþóru. Best að banka upp á hjá honum og athuga hvort hann getur sagt eitthvað skemmtilegt.

Komdu sæll. Ef ég ætlaði að taka viðtal við þig, um hvað ætti ég þá að spyrja?

Ja, það er nú það. Það færi kannski eftir því hvað þig langar til að vita. Þú gætir til dæmis spurt mig um æsku mína og uppvöxt á síldarárunum á Siglufirði eða skólaárin hérna á Akureyri og allt félagsmálabröltið í mér þá eða háskólaárin í Reykjavík eða fyrstu reynsluna af því að vera kennari og heimavistarstjóri í Neskaupstað eða hvernig það var að koma aftur í MA og fara að kenna þar. Þetta er náttúrulega allt saman löngu liðin tíð og ég veit ekki hvað þig langar til að vita um hana.

Ja, það er svo sem allt í lagi svona ef þú ferð ekki langt aftur fyrir kristnitöku eða landnám.

Skammastu þín að stríða mér svona, síungum manninum. Núnú. Viltu vita eitthvað um þetta?

Já, til dæmis - er það satt að þú hafir tekið mikinn þátt í félagsstarfinu í skólanum eftir að þú komst hingað til að kenna?

Æi, þetta er nú dálítið gömul og hallærisleg spurning, og réttast væri að segja bara jú. En kannski nokkur orð um það. Ég var nefnilega mjög á kafi í félagsstarfi sem nemandi og í öllum skreytingaefndum fyrir 1. des og Dimissio öll árin mín hér. Þá voru þessar skemmtanir báðar í Gamla skóla, dansað á Sal og alls konar uppákomur og stáss og fínheit í flestum kennslustofunum og skólinn meira og minna veggfóðraður með einhverjum ævintýraheimi sem við máluðum á maskínupappír og heftum svo upp á veggina. Þá var ekki komin húsfriðunarnefnd eða neitt og maður mátti næstum allt. Ég byrjaði líka í LMA strax á fyrsta ári og var þar öll árin, lék að vísu ekki síðasta árið mitt því þá var ég formaður og var baksviðs, einhvers konar sýningarstjóri og sviðsmaður. Svo var ég á fullu í stórum hópi bekkjarfélaga í félagslífi fimmta bekkjar (sem núna er kallaður þriðji) og við héldum alls kyns böll og skemmtanir til að safna fyrir skólaferðalagi. Við fórum til Írlands, næstum því vikuferð. Við fórum þá um vorið, eftir vorprófin, ég man að við fengum að sleppa einu prófi til að hafa tíma til að fara. Þá voru að vísu ekki eins alvarleg millibekkjapróf og núna. Þá voru bara próf sem skáru úr um það hvort maður komst milli bekkja og svo voru stúdentsprófin stór yfirlitspróf í lok sjötta bekkjar, svipað og er enn gert í MR. En þetta var sennilega í annað sinn sem farin var skólaferð til útlanda, mig minnir að sú fyrsta hafi verið farin 2 árum áður til Västerås í Svíþjóð, einmitt þangað sem nemendur héðan fóru í fyrra í samskiptaverkefni. Kannski hefur verið farin ein Færeyjaferð í millitíðinni - allavega var þetta með fyrstu ferðunum. Nú, eitthvað gerði ég fleira - ég teiknaði flestar auglýsingar og plaköt, hannaði aðgöngumiða og söngskrár fyrir hátíðir og teiknaði meðal annars kápuna á afmælisárgang Munins, þessa með þremur pennum, og svo var ég formaður Carminunefndar, gaf úr Carminu 1968 í fyrsta sinn sem hún var prentuð í prentsmiðju en ekki á fjölritunarstofu.

Þetta var nú ekki svar við spurningunni sem ég lagði fyrir þig.

Svona, engan æsing drengur. Það er ekki hægt að segja frá einföldum hlutum án þess að hafa flókinn og ítarlegan inngang og aðdraganda. Hvernig var annars spurningin?

Þegar þú komst til baka að kenna...

Æ, já. Sko. Þegar ég kom til baka voru ótrúlega fá ár síðan ég hafði verið potturinn og pannan, eftir því sem mér fannst, í félagslífinu og mér fannst líka hálfpartinn sjálfsagt að halda því áfram að einhverju leyti meðan ég ætti svipuð áhugamál og þessir krakkar, örfáum árum yngri en ég. Það atvikaðist svo að skömmu eftir að ég kom hingað til starfs 1974 var ég farinn að fjölrita fyrir skólann og stússa í ýmsu til viðbótar við kennsluna. Það varð sumpart til þess að ég fór að róa í nemendum að gefa úr skólablöð, en það var voðaleg lægð í mörgu félagsstarfi eftir umhleypingana í kringum 1970. Muninn kom út, af því hann átti að gera það skv. lögum Hugins, en þetta voru endalausar ævilangar félagsfræðirannsóknaskýrslur og fáir lásu. Svo fóru einhverjir strákar af stað með Gambra og síðan lifnaði yfir Munin og smátt og smátt flæktist ég inn í þetta og náttúrulega LMA líka. Svo kom að því að skólameistari fól mér að vera félagsmálaráðunautur og ég fékk fyrir það greiðslu, nokkra tíma á viku, að vera til aðstoðar í félagslífinu.

Hvað meirarðu með því að vera til aðstoðar í félagslífinu? Varstu þá einhvers konar eftirlitsmaður skólans eða hvað?

Nei, alls ekki. Ég tók það fram þegar ég tók þetta að mér að ég vildi gera það þannig að ég væri hvorki lögga né eftirlit, ég var því enginn vörður heldur leiðbeinandi og hvetjandi. Ég hafði svona svolítil áhrif á málin með því að hvetja fólk til að gera eitt og annað, til dæmis að ýta blöðunum af stað ef þar var lítil starfsemi, ýta undir að TÓMA væri með fjölbreytta starfsemi, til dæmis alls konar kynningar og tónleika, ýtti Carminu af stað á haustin og svo framvegis. Ég hafði oftast auga með LMA og stundum tók ég þátt í starfinu, var sviðsmaður eða eitthvað, en mestur tíminn fór í að sinna sjálfu skólafélaginu, Hugin. Það var afskaplega mikið leitað til mín til að fá að vita hvenær rétt væri að gera þetta og hvernig best væri að gera hitt og þar fram eftir götunum. Ég held að sá þáttur sé nauðsynlegur í svona stóru félagsstarfi eins og hér. Það er svo áberandi að nýjar stjórnir félaga og hópa eru alltaf að reyna að finna upp hjólið. Upplýsingar frá fyrri stjórnum ganga ekki yfir til nýrra nema ef til vill í skólafélaginu Hugin sjálfu. Eitt lítið dæmi: Núna í haust rakst ég á hóp þriðjubekkinga í Kvosinni og ég heyrði að fólkið var eitthvað að vandræðast út af tilboðum í skólaferð. Ég fór og spurði hvað væri á seyði og komst að því að þetta var ferðanefndin og eitthvað af bekkjarráðinu og krakkarnir höfðu ekki hugmynd um að þeir þyrftu að fara til skólameistara til að fá leyfi til ferðarinnar, ekki hugmynd um að til væru einhverjar reglur um skólaferðir, ekki skímu um að þeir gætu leitað til reyndra kennara til að fara yfir tilboðin og veita upplýsingar um ýmislegt varðandi samskipti við ferðaskrifstofu og ekki grænan grun um það hvernig ætti að bera sig að við að fá kennara til að fara með sem fararstjórar, hvað þá hvernig samningum við þá væri háttað. Það er náttúrulega ekkert eðlilegt að fólk finni svona lagað á sér og þau spurðu mig hvers vegna enginn hefði sagt þeim frá þessu - en ég átti ekki svar annað en að því miður væri enginn félagsmálaráðunautur starfandi við skólann.

Nú, hvers vegna er enginn félagsmálaráðunautur við skólann?

Áður en ég reyni að svara því langar mig til að segja að þetta starf með nemendum þótti mér afskaplega skemmtilegt og líflegt og ég held að það sé að hluta til vegna þess hvað ég var á bólakafi í þessu meðfram kennslunni að mér finnst ennþá að ég sé ekki miklu eldri en þrítugur. En svo var líka óskaplega skemmtilegt og spennandi að taka þátt í ýmsum nýjungum, til dæmis þegar MORFÍS var á sokkabandsárunum, þá vann ég mikið með krökkunum og sagði þeim til í framsögn og ræðumennsku og framkomu og benti þeim á ef þessar utanbókarlærðu ræður þeirra voru tóm tjara, sem kom fyrir. Því miður er Morfís löngu hætt að vera mælsku- og rökræðukeppni, þetta er núna eins og einhvers konar Íslandsmót í uppistandi, menn láta eins og skemmtikraftar en ekki eins og ræðumenn. Hugsaðu þér drengur ef svona fyrirbæri eins og úrslitakeppnin í Morfís núna væri daglegur viðburður á Alþingi eða regluleg aðferðafræði á aðalfundi Eimskips!

Ja, væri það ekki bara ágætt, lífga aðeins upp á þessar steinrunnu hefðir þar sem enginn má neitt?

Nei, góði minn. Það gæti aldrei gengið. En hvað um það. Mér þótti þrátt fyrir að þetta væri býsna gaman miklu skemmtilegra að atast í Gettu betur, spurningakeppni framhaldsskólanna. Þetta er að vísu keppni sem Sjónvarpið hefur um árabil notað sem helstu fjáröflun sína á vormánuðum, kostar engu til og hefur þúsundir framhaldsskólanema sem ókeypis skemmtikrafta fyrir fólkið í landinu. Og selur auglýsingar fyrir milljónir í kassann. En það er annað mál. Ég var að snúast í kringum spurningakeppnina frá fyrstu tíð - löngu áður en hún hét Gettu betur. Og það var fylgst með okkur. Ég man þegar krakkarnir fóru suður til að keppa í Sjónvarpssal, og ég fór með. Örfáir áheyrendur í sal og enginn að norðan nema ég, sem fékk ekki einu sinni sæti. En ég fór með krakkana út að borða, í LaugaÁs við Laugarásveginn og matsveinninn kom úr eldhúsinu að borðinu til okkar og spurði hvort það væri ekki rétt hjá sér að þetta væru krakkarnir í spurningakeppninni, þarna að norðan. Ég játaði því. Og hann sagði að bragði: Þið borgið ekki neitt. Ég býð ykkur í mat, þetta er svo frábært lið. Og gangi ykkur bara vel, krakkar! En síðar varð þetta allt saman alvarlegra og keppnin harðnaði með hverju árinu. Við áttum sigurlið tvö ár í röð og ógleymanlegust er keppnin hér fyrir fullskipaðri Íþróttahöllinni. Það var yndislegt. En þetta var ekki fyrirhafnarlaust og ég var ansi mikið með í undirbúningnum og við tveir í allmörg ár, Bragi Guðmundsson sagnfræðikennari, sem er núna lektor við Háskólann hér og ég. Við bjuggum til hundruð og þúsundir af spurningum um alla heima og geima og svo voru æfingar annað slagið. Þegar tók að nálgast keppni voru æfingar í stofunni heima, hraðaspurningar og bjölluspurningar og vísbendingaspurningar og öll serían. En þetta var allt saman langt fyrir utan og ofan félagsmálaráðunautarstarfið og þetta varð of tímafrekt fyrir frístundir okkar Braga, hann hætti fyrst og ég dró mig smátt og smátt út úr þessu. Ég er svo sjálfhælinn að ég trúi því að við höfum átt þátt í að hjálpa til að búa til gott lið. Síðan kom lægð í þetta eins og oft gerist en mér finnst okkar fólk vera á uppleið aftur með góðri hjálp Einars. Það eru hins vegar gerðar miklar kröfur til skólans og þó að ég sé löngu hættur að taka þátt í þessu spurningastarfi eru gamlir nemendur alltaf annað slagið að hundskamma mig fyrir að MA skuli ekki standa sig betur í Gettu betur.

En svo hættir þú að vera félagsmála...

Félagsmálapakki, segðu það bara. Já, það var hér fyrir - hvað eigum við að segja - þremur eða fjórum árum held ég, að ég tók að mér að vera ritstjóri Vefs MA, sem er afskaplega skemmtilegt og krefjandi starf, og þá hætti ég að vera félagsmálapakki. Ég veit satt að segja ekki meira um það mál eða hvar það stendur, skólameistari nefndi þá við mig að hann vildi breyta áherslum og setja þessi störf á fleiri hendur. Það gekk samt einhvern veginn afar hægt að slökkva á félagsmálatakkanum á mér, og ég var dálítið bundinn þessu löngu eftir að ég hætti opinberlega að fást við það - það er jafnvel enn komið til mín til að spyrja um eitt og annað og fá einhverja aðstoð, en núna í vetur hefur mér fyrst tekist að venja mig af því að vera helst á hverri einustu uppákomu í skólanum. Þetta var orðinn svo sjálfsagður hlutur.

Varstu orðinn leiður á krökkunum, varstu orðinn gamall?

Ég svara nú ekki svona skætingi. En í alvöru talað varð ég aldrei leiður á þessu. Hitt er annað mál að ég var löngu hættur að vera sautján ára og þó að ekki hefði verið annað en það hefði verið rétt að ég hætti og einhver annar og yngri fengist í staðinn.

Sem sagt gamall. En þú hlýtur að hafa kynnst mörgum nemendum náið í þessu starfi.

Já.

Bíddu - ætlarðu ekki að segja meira en það?

Jújú, ég var bara að hugsa. Ég geri það alltaf um þetta leyti á kvöldin. Sko. Þetta væri reyndar efni í heilt viðtal eða tvö. En maður eins og ég, einhleypur karlmaður á Norðurbrekkunni, hefur náttúrulega aðrar aðstæður en venjulegt fjölskyldufólk. Satt að segja fór talsvert af félagsstarfinu fram heima hjá mér, þangað komu alls konar stjórnir og ráð til funda - það var svona notalegra að sitja heima og spjalla með tebolla og kannski eplaköku, sem seinna varð að vísu tebolli og kex með hvítlauksosti, en að sitja í einhverri skólastofunni eða félagsmálakompunni þar sem ekkert komst fyrir. Þar fyrir utan mynduðust alls konar kynni. Það kom fyrir að til mín leituðu strákar jafnt og stelpur með ýmiss konar persónuleg vandamál og vangaveltur og leituðu huggunar eða ráða. Námsráðgjöf var ekki alltaf jafnmikil og öflug og núna og af einhverjum sökum fundu þessir krakkar traust hjá mér. Ofan á það bættist svo að nokkrir nemendur settust upp hjá mér, bjuggu hjá mér í lengri eða skemmri tíma, sá sem var lengst var á fimmta ár. Þannig varð til þessi sérkennilega fjölskylda mín, fjarskalega fjölskrúðugur hópur af fósturbörnum og ég. Og ég er í miklu sambandi við þessa krakka, þau koma og heimsækja mig þegar þau eiga leið hingað - nú eða gista hjá mér eins og gerist oft, og ég er til dæmis í sambandi við suma oft á viku í tölvupósti og á MSN, meðal annars tvo fóstursyni mína í Los Angeles. Nokkrir úr hópnum eru ásamt mér í kalkúnaklúbbi, þau voru sum í námi í Bandaríkjunum og þannig upphófst það að hittast í nóvemberlok og hafa gríðarlega kalkúnaveislu þar sem tveir dagar fara í að elda óteljandi krásir samkvæmt amerískum sælkeratímaritum og borða þetta svo seinna kvöldið. Og sami hópur heldur grillveilsu í garðinum mínum á hverju sumri.

Gat skeð. Farinn að tala um mat. Hvaða venjulegur íslenskukennari við menntaskóla eldar mat í kennslustofu svo fólk kafnar úr lykt af hvítlauk og öðru kryddi?

Ef þú heldur að þú sért að tala við einhvern venjulegan íslenskukennara þá er það alvarlegur misskilningur og best að hætta þessu hið snarasta og slökkva á segulbandinu. Nei, í alvöru talað þá er matur og eldamennska mjög stór þáttur í lífi mínu. Það sést líka á mér. Kannski er þetta della. Ég er svolítill dellukall. Og ég segi oft að ég sé karlmaður og geti þess vegna ekki gert eða hugsað nema eitt í einu. Það má segja að það gildi um flestar dellurnar. Stundum hef ég tekið tíma í að yrkja ljóð, stundum í að hlusta á tónlist, um tíma var ég með tónlistarþætti í Ríkisútvarpinu, á Rás eitt fyrst, Rás tvö svo, stundum hef ég sökkt mér í starf með krökkum sem hafa verið að búa til skáldskap, stundum krökkum sem hafa verið að spila tónlist, einu sinni settu nemendur mínir upp stúdíó í stofunni heima og tóku upp frumsamda tónlist, stundum hef ég tekið tíma til að vinna með hópum, til dæmis með samkynhneigðum, stundum er ég rithöfundur og skrifa sögur eða þýðandi og stundum er myndlistin aðalatriðið. Sjaldnast nema eitt af þessu í einu nema matarlistin með einföldu - og reyndar hefur mig aldrei skort matarlyst með ufsiloni.

Heyrðu. Ekki breyta þessu viðali í stafsetningaræfingu! Við erum að tala um matinn.

Neinei, bara rólegur. Ég er ekki hættur að tala um mat. Eins og áður hefur komið fram er ég einhleypur karlmaður á Norðurbrekkunni og þess vegna er framúrskarandi praktískt að geta eldað mat. Það er annas makalaust ef maður fer að hugsa um það að það er litið á það sem sjálfasgt mál að konur eldi á heimilum og til skamms tíma var hlegið að körlum sem komu nálægt slíku - nema þá þessum körlum sem setja á sig svuntu úr Húsasmiðjunni með mynd af berri stelpu eða bjórglasi og brenna hróðugir kjöt úti í garði og eru snöggir að því! En kokkar á veitingahúsum og heimsmeistarar í matseld - þetta eru svo gott sem allt karlmenn.

Heyrðu, málið er sem sagt þú og matseld, ekki nein heimsmeistarakeppni.

Æ já. Það sem ég vildi sagt hafa - ég skal segja þér það að ég var alinn upp við eldhús. Sumir vinir mínir á Sigló fengu aldrei að koma í eldhúsið nema rétt til að borða þorskinn en ég fékk... Nei það er reyndar ekki satt að ég hafi fengið - ég var látinn fylgjast með því sem gert var í eldhúsi og snemma var mér jafnvel treyst fyrir stórvirkjum eins og að setja upp kartöflur eða koma ýsunni í pottinn. Ég varð því ungur sjálfbjarga, en sumir jafnaldrar mínir hefðu sjálfsagt horfallið frekar en að bjarga sér í eldhúsi. Það er kannski ljótt að segja frá því en einn jafnaldri minn var svo sjálfbjarga eða hitt þó heldur að mamma hans kom vikulega til Akureyrar með póstbátnum Drangi til að taka til í herberginu hjá honum og láta þvo þvottinn hans.

En hvað um það. Dekur mitt við matargerð hófst ekki fyrr en talsverðu eftir að ég kom hingað til að kenna. Mig langaði til að gera ýmislegt en kom því ekki í verk. Svo dreif ég mig á þrjú kvöldnámskeið í Húsmæðraskólanum hjá Margréti Kristinsdóttur og þar lærði ég að búa til ýmiss konar pottrétti, gerbrauð og að grilla mat. Þetta gaf manni svona nýjar hugmyndir. Seinna komst ég á námskeið í indverskri matargerð hjá Surekhu Datye, móður strákanna Shlok og Som, sem eru hérna í skólanum. Ég held að það hafi verið lykillinn að því sem síðar hefur verið að þróast. Þarna kynntist ég svo skemmtilegri hefð í að nota krydd og að búa til mjög bragðmikinn mat. Engifer og hvítlaukur og koriander og alls konar austurlensk bragðefni sem notuð eru í það sem einu nafni nefnist karrí, og er eiginlega varla eins í neinum tveimur bæjum austur þar. Og chilli. Hann er núna að lenda í svipuðu uppáhaldi og hvítlaukurinn. Ferskur chilli - eins gott að nudda sér ekki um augun með fingrum sem eru nýbúnir að taka þátt í því að saxa chilli.

Hvernig í ósköpunum getur verið gaman að elda - nú eða skera chilli og allt það?

Hvernig í ósköpunum er hægt að spyrja svona kjánalega, gæti ég sagt núna. En til að svara þessari svokölluðu spurningu get ég sagt að allt sem maður gerir af einlægni og áhuga er skemmtilegt. Mér finnst gaman að kenna af því að ég trúi því að ég sé að gera gagn og oft gleymi ég mér í þessum hugarheimi og veit ekki fyrr en ég er búinn að tengja umræðuefnið við eitthvað allt annað - en það gerir ekkert til, fólk þarf að átta sig á því að allt í heiminum hangir saman á einu perlubandi. Það er samhengi í tilverunni. Í sambandi við eldhússtarfið má segja að það sem gerir það skemmtilegast er samveran. Að vinna saman að því að búa til eitthvað gott og njóta þess svo á eftir. Hérna fyrir 10 árum eða svo var utan um mig hópur af krökkum sem eru núna orðnir læknar og danskennarar og hagfræðingar, einn þeirra gekk mér í fóstursonar stað og bjó hjá mér í þrjú ár og ber ábyrgð á því að ég er í alvarlegu afahlutverki núna eins og þú getur séð á vefnum mínum - en það er annað mál. Við vorum - eða aðallega þau - með sælkeraklúbb og hittumst að jafnaði einu sinni í mánuði og þá voru eldaðar kræsingar og borðað á eftir í sparifötunum. Ég man eftir að hafa rekist á tvo stráka í Hagkaupi með kerru og matreiðslubók og þeir keyrðu um þvera og endilanga búðina og keyptu inn eftir uppskrift í bókinni - í réttri röð eins og þetta stóð þar allt saman. Úr þessu varð frábær veisla með hvítlauks-appelsínulegnum svínakótilettum minnir mig. Og samvera okkar ellefumenninganna í kalkúnaklúbbnum sem ég sagði frá áðan - að hittast og vera saman og njóta þess að skera, brytja, steikja, sjóða og smakka - það er miklu stærri og mikilvægari þáttur í þessu öllu en að sitja og borða á eftir. Borðhaldið er svona punkturinn yfir i-ið. Vináttan og samveran er það sem gefur lífi mínu gildi. Vinir mínir eru fjölskylda mín.

Þetta er nú kannski í lagi svona heima hjá sér og í hófi, en þú hefur meira að segja breytt kennslustofu í eldhús og eldað mat fyrir framan fjörutíu áhorfendur. Hvernig datt þér það í hug?

Mér datt það einfaldlega alls ekki í hug. Þau komu frá stjórn Hugins og spurðu hvort ég væri til í að vera með matreiðslunámskeið á Ratatoski. Kannski tengist það því að ég var með fyrirlestur á Ratatoski fyrir tveimur árum, Krydd í tilveruna, og hann endaði á því að ég bauð fólki að smakka afskaplega vel kryddaðan grænmetis- og kjúklingabaunarétt sem Elínborg í eldhúsinu á kennarastofunni hafði búið til fyrir mig af sinni einstöku snilld. Hún er listamaður í matargerð. Ég er enginn sérfræðingur í að segja nei þegar ég er beðinn um eitthvað en þarna varð ég dálítið stressaður, fór og spurði Ása fóstra minn hvort þetta væri hægt og hvort hann vildi gera þetta með mér og hann var til í það. Hann er orðinn ótrúlega flinkur kokkur strákurinn og mínar bestu stundir þessi árin eru þegar við erum að elda. Það er okkur sameiginlegt að við erum ekki mikið fyrir að fara nákvæmlega eftir uppskriftum. Matreiðslubækur eru rosalega skemmtilegar, ég kaupi mér að jafnaði eina matreiðslubók í hverri ferð til Reykjavíkur. En ég fer ekki mikið eftir þeim. Maður skoðar og les og fær hugmyndir, fer svo fram í eldhús og gerir eitthvað. Skilur bækurnar eftir inni í herbergi - þó ekki væri til annars en að losna við að sulla þær allar út í mat. Smám saman fær maður tilfinningu fyrir því hvað gæti átt saman og fyrir utan það að njóta samverunnar er galdurinn fólginn í því að prófa, smakka og finna bragðið og áferðina sem mann langar til. Prófaðu til dæmis hugmynd sem ég fann í frönsku blaði. Skerðu appelsínu í þunnar sneiðar og blandaðu saman við það smávegis af mjög þunnt sneiddum rauðlauk. Skvettu yfir þetta nokkrum dropum af olíu og balsamediki, pínulítinn nýmulinn svartan pipar með og sjá: dásamlegt salat. Sko úr appelsínu og lauk! Fáránlegt í sjálfu sér. En við höfum aldrei þurft að henda mat, tilraunirnar hafa alltaf tekist nægilega vel til að maturinn hefur verið ætur. En það er ekki hægt að treysta því að réttirnir séu alltaf eins. Við erum alltaf að prófa eitthvað smávegis nýtt. Það er svo gaman.

Við ákváðum sem sagt að sýna á Ratatoski þrjá rétti, einn grænmetisrétt, einn fiskrétt og einn kjötrétt. Ási er grænmetissérfræðingurinn og gerði grænmetisgratín, sem upphaflega var grænmetislasagne hjá honum en svo ákvað hann einu sinni að sleppa lasagne-plötunum og þetta varð náttúrulega sælgætisgott. Svo vorum við með steiktan saltfisk með steiktu grænmeti og hvítlaukssósu og tómatasalati og svo afbrigði af Léttum lundum, svínalundum í hvítlauksostssósu. Við gleymdum að sjóða hrísgrjón með þessu, en það var nú allt í lagi. En hvítlauksosturinn er mikilvægur og alls ekki hvítlauksostur úr búð. Hann er bragðlaus og í mesta lagi hægt að nota hann í staðinn fyrir smjör til að líma álegg við brauðsneið. Ég tek eina 400 gramma dós af rjómaosti, 1 pela af rjóma og hálfan hvítlauk, hræri saman osti og rjóma og blanda út í það smátt söxuðum hvítlauk og ef ég á graslauk set ég smávegis saman við, það er fallegra. Þetta er yndislegt ofan á ósöltu kexi og rosalega gott í alls konar sósur.

En að elda fyrir framan þetta fólk?

Hehe. Það var dálítið sérstakt. Svona hafði hvorugur okkar gert, Ási hefur að vísu eldað fyrir framan kvikmyndatökuvél niðri á Greifa og ég er svo sem vanur að kenna, en við vorum satt að segja stórlega stressaðir. En svo fór þetta af stað og eftir andartak gleymdum við okkur í því sem við vorum að gera og höfðum gaman af þessu. Að vísu varð upp dálítill strekkingur þegar rafmagnið brást okkur, en því var kippt í lag og reyndar var smáspenna líka fyrirfram því þarna voru örfáir skráðir til þátttöku en svo yfirfyllstist stofan. Okkur fannst þetta bráðskemmtilegt og værum alveg til í að gera svona aftur. Það held ég nú. En hvernig er það, er þetta ekki að verða alltof langt hjá okkur?

Jú, en það var nú aldrei hægt að búast við því að taka stutt viðtal við þig. Þú ert ekki vanur að tala lítið. En hvernig finnst þér að ég eigi að enda svona viðtal?

Þú getur til dæmis verið banall - það heitir víst lágkúrulegur á íslensku. Hefurðu heyrt talað um hámark lágkúrunnar? Sleppum því. Þú getur sem sagt verið banall og spurt mig hvað sé framundan hjá mér. Það er hins vegar efni í enn eitt viðtalið.

Heyrðu. Eigum við ekki bara að enda á því að skreppa fram í eldhús og elda eitthvað skemmtilegt?